یکشنبه 7 اسفند 1390

فیزیکدانان

نوشته شده توسط: علیرضا یوسفی نوع مطلب :دانشمندان ،

البرت انیشتین دانشمند آلمانی ( 1955-1879 )
«آلبرت انیشتین» در چهاردهم مارس 1879 در شهر «اولم» واقع در ناحیه «ورتمبرگ» آلمان متولد شد. وقتی كه آلبرت یك ساله بود، خانواده وی از اولم عازم مونیخ گردیدند. پدر آلبرت، هرمان انیشتین، كارخانه كوچكی برای تولید محصولات الكتروشیمیایی داشت و با كمك برادرش كه مدیر فنی كارخانه بود، از آن بهره برداری می كرد. وی از لحاظ عقاید سیاسی با حكومت پروسی ها مخالفت داشت، اما امپراتوری جدید آلمان را ستایش می كرد و صدر اعظم آن « بیسمارك » و ژنرال « مولتكه » و امپراتور پیر یعنی « ویلهم اول» را مورد تجلیل قرار می داد. مادر انیشتین كه پائولین كوخ نام داشت، بیش از پدر زندگی را جدی می گرفت و از احساسات هنرمندانه ای برخوردار بود.
آلبرت كوچولو به هیچ عنوان كودك اعجوبه ای نبود و حتی مدت زیادی طول كشید تا سخن گفتن را بیاموزد؛ بطوریكه پدر و مادرش وحشت زده شدند كه مبادا فرزندشان ناقص و غیرعادی باشد. اما بالاخره شروع به حرف زدن كرد، ولی غالباً ساكت و خاموش بود و هرگز بازیهای عادی كودكان را دوست نداشت. تحصیلات ابتدائی خود را طبق تعالیم كاتولیك گذراند و از آن لذت فراوان برد و حتی در دروسی كه به شرعیات و قوانین مذهبی كاتولیك بستگی داشت، چنان قوی شد كه توانست در هر مورد كه همشاگردانش قادر نبودند به سوالهای معلم جواب دهند، به آنها كمك كند. انیشتین جوان در ده سالگی مدرسه ابتدائی را ترك كرد و در شهر مونیخ به مدرسه متوسطه « لوئیت پول» وارد شد.

*آه ، تاکی ز سفر باز نیایی ، بازآ*		*اشتیاق تو مرا سوخت کجایی، بازآ*
*شده نزدیک که هجران تو، مارا بکشد*		*گرهمان بر سرخونریزی مایی ، بازآ*
*کرده‌ای عهد که بازآیی و ما را بکشی*		*وقت آنست که لطفی بنمایی، بازآ*
*رفتی و باز نمی‌آیی و من بی تو به جان*		*جان من اینهمه بی رحم چرایی، بازآ*
*وحشی از جرم همین کز سر آن کو رفتی*		*گرچه مستوجب سد گونه جفایی، بازآ*

*مشتاقی و صبوری از حد گذشت یارا*		*گر تو شکیب داری طاقت نماند ما را*
*باری به چشم احسان در حال ما نظر کن*		*کز خوان پادشاهان راحت بود گدا را*
*سلطان که خشم گیرد بر بندگان حضرت*		*حکمش رسد ولیکن حدی بود جفا را*
*من بی تو زندگانی خود را نمی**پسندم*		*کآسایشی نباشد بی دوستان بقا را*
*چون تشنه جان سپردم آن گه چه سود دارد*		*آب از دو چشم دادن بر خاک من گیا را*
*حال نیازمندی در وصف می**نیاید*		*آن گه که بازگردی گوییم ماجرا را*
*بازآ و جان شیرین از من ستان به خدمت*		*دیگر چه برگ باشد درویش بی**نوا را*
*یا رب تو آشنا را مهلت ده و سلامت*		*چندان که بازبیند دیدار آشنا را*
*نه ملک پادشا را در چشم خوبرویان*		*وقعیست ای برادر نه زهد پارسا را*
*ای کاش برفتادی برقع ز روی لیلی*		*تا مدعی نماندی مجنون مبتلا را*
*سعدی قلم به سختی رفتست و نیکبختی*		*پس هر چه پیشت آید گردن بنه قضا را*

طبقه بندی

آرشیو

نویسندگان

درباره وبلاگ

آخرین پست ها

آمار وبلاگ